10-16 augustus 2022
Er waren twee redenen om in augustus 2022 naar Chartres te reizen. De eerste was treurig. We wisten dat het slecht ging met onze Beuningse vriend Henk Hage. Hij had laten weten graag de laatste periode van zijn leven samen met zijn gezin te zijn. Om ons toch dichtbij hem te voelen, leek Chartres, en dan met name de kathedraal, ons de optimale plek. We herinnerden ons zijn fascinatie voor deze prachtige kerk en de aquarellen die hij er van maakte. De andere reden was dat Marianne een geschikte stad zocht om haar 70ste verjaardag gedenkwaardig door te brengen. Chartres bleek een bijzonder goede keuze!
De treinreis naar Chartres was er een om snel te vergeten: zeer stressvol, vooral door stevige vertragingen en een gecompliceerde overstap in Parijs van Gare du Nord naar Gare Montparnasse. Toen we uren na de verwachte tijd aankwamen was het dus al donker en het kostte enige moeite om het appartement, gelegen in de duistere oude binnenstad te vinden. Toen we langs de kathedraal kwamen bleek die kleurrijk verlicht te worden. Een lichtshow. We schrokken daar in eerste instantie van. Maar later hebben we toch de tijd genomen om deze show op de voor- en zijkant van de kathedraal en andere iconische gebouwen en bruggen, uitgebreid te bekijken.
Na een kort rondje door de directe omgeving bezochten we de volgende morgen meteen uitgebreid de kathedraal en waren daar zo van onder de indruk dat we besloten hier de komende dagen vaker naar binnen te gaan. Dat gebeurde ook zeker nog vier keer, waarbij we ons dan bijvoorbeeld extra concentreerden op het labyrint, de gebrandschilderde ramen, de vele beelden of de crypte.
We maakten die eerste dag ook wandelingen naar de benedenstad en langs het riviertje de Eure en de botanische tuin.
Heel bijzonder was ook een bezoek aan de voormalige abdij St. André, gelegen langs dit riviertje. Die was helemaal ‘gestript’ en bood nu ruimte aan een bijzonder interessante kunsttentoonstelling van de beeldhouwster Brigitte Pelen. Ook dit gebouw en deze kunst imponeerden ons dusdanig dat we er een paar dagen later nog eens naar terug zijn gegaan.
Een eenmalig bezoek brachten we aan de wonderlijke Maison picasiette. Het lag wat afgelegener. Dat was wel de voornaamste reden dat we er geen tweede maal waren. Dit huis en deze tuin van begraafplaatsveger Raymond Isidore is een heel bijzonder voorbeeld van wat één mens in zijn leven kan bereiken als hij zich een bijzonder doel stelt. In zijn geval was dat om tussen 1930 en 1962 alles in en aan zijn huis en in de tuin met glas- en aardewerkscherven te bedekken en zo tientallen mozaïeken te maken. Fascinerend!
We bezochten ook nog twee galeries, verschillende andere grote kerken, het museum voor schone kunsten en het glasmuseum. Extra prettig was het dat het in al die gebouwen aanzienlijk koeler was (buiten was het vaak boven de 30 graden).
Opvallend was wel dat het museum voor schone kunsten en de andere grote kerken er wat noodzakelijke renovatie betreft bekaaid af waren gekomen. Het leek er een beetje op dat vrijwel al het geld dat besteed kan worden aan renovatie naar de kathedraal gaat.
Na vier intensieve dagen in Chartres zijn we op Maria Hemelvaart ook nog een dagje de stad uitgegaan. Per trein naar Maintenon en Eperon.
