Altijd weer een feestje om Parijs te bezoeken. Eigenlijk verbazingwekkend dat we dat maar 4 keer samen hebben gedaan: in 1977, 1985, 2014 en 2025.
Parijs 1977
Ons eerste gezamenlijke bezoek aan Parijs was vanuit Dordrecht in de lente van 1977. Hieronder enkele gescande foto’s die we toen gemaakt hebben. Kwaliteit laat te wensen over, maar toch wel leuk om te zien wat we toen de moeite van het fotograferen waard vonden. Het aantal foto’s op een rolletje was natuurlijk beperkt, het werden daarom (?) de geijkte motieven: De Notre Dame, Ile de la Cité, Centre Pompidou (toen net een paar weken geleden geopend!), kunstschilders in Montmartre op het Place du Tertre in Montmartre en de Bastille. De laatste foto getuigt van een mooi, maar veel te lang bezoek aan het Louvre. Doodmoe!
Parijs, ca. 1995
Het exacte jaartal konden we niet meer met zekerheid achterhalen, maar het was zeker nog voor de eeuwwisseling. Opvallend is dat we toen veel dia’s maakten in het Louvre. Grote kans dat we dus vanuit Beuningen Parijs bezochten (dus na 1993).
Parijs juli 2014
Op deze reis wilden we ons vooral concentreren op ‘groen’ Parijs. We hadden gelezen over de Promenade plantée (Coulée verte René Dumont), een oud spoorwegtracé dat omgevormd was tot een 3,2 km lange parktuin in het 12e arrondissement. Dit wilden we graag bezoeken en we wilden ook een aantal nieuwe grote parken bekijken. Dus na een dagje highlights reisden we vanuit ons aardige hotelletje in de Rue Biot (in Montmartre) grote afstanden met de metro om die groene locaties, vaak gelegen aan de stadsranden, op te zoeken. De in 1989 aangelegde Promenade plantée beviel ons goed. Regelmatig waren er vanaf het 10 meter hoge, mooi beplante viaduct aangename uitkijkjes op levendige stadswijken. Een heel prettige wandeling.
De nieuwe parken konden ons minder bekoren. Te saai en onnatuurlijk voor het grootste deel. En al behoorlijk afgetakeld als je bedenkt hoe kort geleden ze aan waren gelegd. Wel enthousiast waren we dan weer over de groene recreatiezone langs het Canal St. Martin, dat van de Bastille naar de Seine loopt. Daar gebeurde van alles op en rond het water!
Parijs, 25-29 mei 2025
van 23 mei tot en met 7 juni reisden we per interrail via Gent (bezoek aan Johan en Fatima) naar Parijs. Daar waren we van 25 – 29 mei. De directe aanleiding was de grote overzichtstentoonstelling van David Hockney in Fondation Louis Vuitton. Daar hadden we van tevoren al tickets voor besteld. Ik had o.a. van Paul van den Boogert gehoord dat deze tentoonstelling de moeite waard was. Op de tekencursus bij Paulien Valk had ik gehoord dat hij ook veel digitale kunst had gemaakt. Daar was ik zelf al maanden zo enthousiast mee bezig dat het me interesseerde wat een ‘ echte’ kunstenaar ermee kon.
We hadden een appartementje gehuurd in de wijk Villejuif, officieel net buiten Parijs, maar dat merkte je nergens aan. Het appartementje was gloednieuw en had een prettig uitzicht op de niet al te drukke straat, waar we ‘de hele wereld’ voorbij zagen lopen. Meteen de eerste dag gingen we naar Fondation Louis Vuitton, zelfs met de metro een lange reis naar de andere kant van de stad (Bois de Boulogne). We waren beide zeer onder de indruk, zowel van het heel bijzondere gebouw (van Frank Gehri) als van de zeer afwisselende tentoonstelling. We waren er de hele namiddag. Afgezien van de drukte (in sommige zalen moest je echt heel lang wachten voordat je dicht genoeg bij de schilderijen kwam om ze te zien) was het inderdaad zeker de moeite waard.
De op zich prettige wandeldag kreeg wel een vervelend staartje toen bij thuiskomst bleek dat Willy’s smartphone niet vergeten, maar kwijt, waarschijnlijk gestolen was. Alles gauw geblokkeerd en geregeld dat Kirsten, die we na Parijs zouden bezoeken, op de hoogte was en dat ze ons via Marianne ’s telefoon nog wel kon bereiken.
De tweede dag maakten we een lange wandeling langs de Parijse ‘highlights’.
Op de derde dag in Parijs bezochten we o.a. het Zadkine museum, de Jardin du Luxembourg, St. Germain du Pré, het Quartier Latin en de Grote Moskee. Ook dit keer vonden we de rij bij de Notre Dame te lang. Dus we hebben niet gezien hoe die prachtige kerk weer hersteld is na de grote brand van april 2019.
De dagen hierna reisden we per trein via Zwitserland (Kirsten en haar gezin, helemaal onderaan item), Bérgamo en Rötenbach, weer terug naar Texel.