28 juni – 5 juli 2022
Onze reisjes naar Turkije waren altijd samen met Karim Muhyaddin. Toen hij vanaf 2014 weer in Nederland (Texel en Den Helder) woonde, ging hij – alleen – naar Turkije op vakantie en wel naar Cappadocië en Dalyan en omgeving. Hele mooie streken die hij ons, toen hij later weer in Turkije woonde, graag wilde laten zien. Naar Cappadocië zouden we in 2023 gaan, naar Dalyan een jaar eerder, in de zomer van 2022. Karim dacht er toen over om daar te gaan wonen. Dat zou er uiteindelijk niet van komen. Wel beleefden we met zijn drieën een weliswaar heel warme, maar ook heel indrukwekkende week in Zuidwest-Turkije.
Op 28 juni vlogen we naar Dalaman. Op Schiphol was het ongelooflijk druk, het vliegtuig was zo vol dat we niet naast elkaar konden zitten en bij het overstappen in Istanbul verloor Marianne haar instapkaart. Daar deden ze bij het inchecken van het vliegtuig naar Dalaman niet moeilijk over en het tweede deel van de reis was gelukkig wél comfortabel. Karim, die al eerder in Dalyan was aangekomen, had een medewerker van ons appartementenhotel gevraagd ons op te halen. En hij had de hele koelkast al gevuld met lekker eten en drinken. Na een eerste maaltijd maakten we een rondje door het stadje. Dat bleek in eerste instantie veel toeristischer te zijn dan we verwacht hadden. Maar de volgende dag bleek dat gelukkig mee te vallen.
29 juni
Deze eerste dag in Dalyan begon al direct goed met een prima Turks ontbijt op het dakterras. Vanaf dit terras hadden we een werkelijk fantastisch uitzicht in alle richtingen: overal bergen, de mooie rivier, de antieke tombes aan de andere kant van de rivier, mooie daken. Toen we koffie dronken kwam Karim. Die had voor zichzelf in een nabijgelegen stadje een appartementje geregeld. We kochten wat eten en drinken en kozen het leukste rivierbootje uit om richting zee te varen. Met ca. 20 medereizigers maakten we een heerlijke boottocht over de rivier, net als het stadje ook Dalyan geheten. Het was een schitterende boottocht met uitzichten op de bergen met de koningstombes, langs een antieke ruïnestad, en dan door een prachtig wetland tot vlakbij het beroemde zeeschildpaddenstrand. Daar was een heel aardig strandpaviljoen waar we koffie dronken voor we aan een lange strandwandeling begonnen. We liepen gedeeltelijk direct langs zee, maar ook soms door een duingebied met bijzondere planten en struiken met daarachter een groot zoetwatermeer en daarachter weer het karstgebergte. We waren alle drie zwaar onder de indruk van zoveel natuurschoon!
Aan het eind van het zandstrand stond weer een strandpaviljoen waar we uit hebben gerust en na konden genieten van de heerlijke wandeling.
Van hiervandaan konden we met een minibus terug naar het stadje. Ook deze tocht, over een bergpas, was spectaculair (3, 4 meter hoge oleanderstruiken langs de weg, leuke kleine restaurantjes met prachtig gelegen uitzichtterrassen). Beneden in het dal lag een groot meer, het bergpanorama was steeds weer verrassend.
Terug in het stadje deden we wat boodschappen en maakten kennis met Ali, de eigenaar van ons appartementenhotel, die verschillende toeren aanbood die hij in een van de volgende dagen (met zijn auto) met ons zou kunnen maken. Klonk zeker interessant!
Na een prima avondmaaltijd die we samen bereid hadden, wandelden we nog wat rond in het stadje. Tot 1 uur ’s nachts bleef het rumoerig (we zaten te dichtbij een disco) en het bleef de hele nacht warm. Dus goed slapen was wel een uitdaging. Ramen dicht, airco aan tot 1 uur. En dan airco uit, ramen wijd open, dat bleek de beste oplossing.
30 juni
’s Ochtends een huis bekeken met een makelaar. Maar uiteindelijk besloten dat het geen goed idee is hier iets te kopen / huren. De prijzen in andere delen van Turkije zijn gunstiger en we voelden ons er ook ongemakkelijk bij te merken dat buitenlanders (zoals wij zelf hier natuurlijk ook zijn) de prijzen voor ‘gewone’ huurders opdrijven. Daarna weer wat boodschappen gedaan, geluncht en ons over de Dalyan laten roeien door een heel aardige stoere vrouw in een simpele roeiboot. Aan de overkant aangekomen hebben we 2 kilometer gewandeld langs erven en boomgaarden, kleine boerderijtjes met huisdieren. Halverwege bij een mevrouw granaatappelsap gekocht en in de schaduw opgedronken. Zoveel mogelijk de schaduw opzoekend liepen we daarna verder tot de ingang van de archeologische site, genaamd Koundos. Dit was in de Grieks/Romeinse tijd een flinke havenstad, tegen de berg aangebouwd. Fantastische uitzichten. We liepen langs tempelruïnes, een amfitheater, een fort, kerken en een agora via eeuwenoude wegen en trappen. Het was wel heel heet, dus als we ergens een boom zagen, rustten we daaronder graag even uit, genietend van het geluid van de ontelbare boomkrekels.
Na dit indrukwekkende bezoek gingen we terug naar Dalyan. Dit keer met een dichterbij de site gelegen veerpontje. Bij een biertje op een schaduwrijk terras bedacht wat we de volgende dagen willen gaan doen.
1 juli
Na het ontbijt kwam Karim weer bij ons, om daarna samen terug te gaan naar het plaatsje waar hij verblijft, Orteca. In tegenstelling tot Dalyan totaal niet toeristisch. In het gemeenteparkje was een aardig lommerrijk terras waar we een dubbele Turkse koffie dronken. Met de bus gingen we vervolgens naar Köycegiz, een Turkse vakantieplek aan een tussen bergen en bossen gelegen groot gelijknamig meer. Het was weer boven de 35 graden, dus de wind vanaf het meer was zeer welkom. Toch maakten we ook nog een wandeling door het stadje en bezochten we een klein museum en een marktje.
Gelukkig was er airconditioning in de busjes terug naar Dalyan. Koken leek ons geen goed idee, dus dat werd een koude maaltijd. En proberen zoveel mogelijk te slapen om uitgerust aan de volgende dag te kunnen beginnen.
Op die dag, 2 juli, vertrokken we om 9 uur met Ali, de eigenaar van het appartementenhotel, met zijn auto naar Orteca, waar we Karim ophaalden. Ons eerste doel was de Saklikent canyon. Een prachtige kloof, waar je door het water wadend (tot je middel) veilig langs een stalen kabel, in kon lopen. Wij merkten dat het water ijskoud was en lieten deze uitdaging aan ons voorbijgaan. Voeten in het water en koffie op een in de kloof opgebouwd terras gaf ook al een goede indruk van deze spectaculaire plek.
Het volgende hoogtepunt van de excursie was Patara, een antieke stad, 3000 jaar geleden de hoofdstad van Lycië, met zeer indrukwekkende ruïnes van tempels, amfitheater etc. Maar voordat we daar aankwamen stopte Ali bij de prachtige hoge zandduinen van Patara. Ook hier bleek het kilometers lange zandstrand weer een beschermd natuurgebied waar de zeeschildpadden in alle rust hun eieren kunnen leggen. Wij liepen een stukje het duingebied in en genoten van het prachtige uitzicht.
Vanaf Patara reden we grotendeels dicht langs de kust naar Kas, dat ons nog net zo goed beviel als tijdens onze reis naar Antalya, tien jaar eerder. Hier wandelde Ali met ons mee en dronken we met zijn vieren ieder een groot glas Efes bier op een terrasje. Onderbroken door een pitstop om een broodje Döner te eten bij een stalletje langs de weg, reden we naar Fethiye. Na een stukje langs zee en door de havenwijk gewandeld te zijn kwamen we aan bij een aparte vismarkt in het centrum, waar we vis uitzochten (en bijbehorende salades en tapas) en die tussen al die andere visliefhebbers aan lange tafels lekker op aten. Het werd al donker en na nog een kort wandelingetje in Fethiye reden we met alle ramen open terug naar Dalyan, waar we om 22.30 aankwamen. Karim bleef dit keer in hetzelfde appartementencomplex slapen.
3 juli
Een dagje wat rustiger aan doen, stond op het programma, niet alleen vanwege de zeer belevenisrijke, maar ook vermoeiend lange dag ervoor, maar ook omdat de temperatuur al snel opliep tot 37 graden. Een vriendelijke booteigenaar boot aan ons een half uur richting het meer van Közcegiz te varen en weer terug. Een erg mooie tocht met rietmoerassen en hoge beboste bergen langs de oevers en op het water was het nog enigszins uit te houden. Na terugkomst lieten we ons weer naar de overkant roeien. We wilden de tombes van dichterbij bekijken en ook een begraafplaats die aan de andere kant van de Dalyan lag. De familie die het roeibootje bediende bleek aan de overkant ook een heel gezellig informeel terras te hebben, waar we Efes bier dronken en in een leuk gesprek kwamen met de eigenaren. In het appartement ondanks de beperkte mogelijkheden toch met zijn drieën een erg lekkere maaltijd klaargemaakt en daarna op het inmiddels donkere dakterras uitgekeken op nachtelijk Dalyan, met de feeëriek verlichte koningsgraven aan de overkant.
4 juli
In de nacht die volgde vergaten we op tijd de airco uit te doen, met als gevolg dat Marianne ziek wakker werd. Alle pogingen van Willy en Karim om haar snel weer gezond te krijgen leken weinig effect te hebben. Een anticlimax na al die mooie dagen! En het was de laatste dag. De volgende dag zouden we al vroeg naar het vliegveld van Dalaman moeten vertrekken. Marianne kon zich zelf niet voorstellen dat dit mogelijk was. Maar we hadden natuurlijk al tickets voor deze vlucht…
5 juli
En dan blijkt er toch nog ergens reserve energie in Marianne te zitten. Op dat restje lukte het om op te staan en met Ali’s comfortabele auto naar het vliegveld te komen. Gelukkig was de reis heel relaxed. Turkish airlines biedt zijn reizigers veel mogelijkheden tot ontspanning (muziek, films) en een gezonde maaltijd. Bij aankomst op Schiphol was het exact het tegendeel: chaos, intimiderende paspoortcontrole, ellenlange rijen. We waren heel blij toen we uiteindelijk in de vertrouwde trein naar Den Helder zaten! Om 21 uur thuis.