“Iedereen is van de wereld en de wereld is van iedereen”. De tekst van dit liedje van The Scene is ons op het lijf geschreven. Heel bijzonder dat het precies dit liedje was dat het toenmalige bestuur van Springzaad had uitgekozen om met elkaar te zingen bij ons afscheidsfeestje van Springzaad, dat door hen georganiseerd was in de Vermaning in Den Hoorn (28.11.2015).
We voelen ons zelf al heel gauw thuis op een locatie waar we – hoe tijdelijk ook – verblijven. Maar we proberen ook altijd te beseffen dat we – waar we ook zijn – te gast zijn bij de mensen die op die plek vaak al generaties lang wonen en een bij die plek passende cultuur hebben opgebouwd. Dat vereist aanpassingsvermogen en bescheidenheid. We weten dat we nooit ‘een echte Groninger, Texelaar etc.´ kunnen worden, laat staan een Parijzenaar of Freiburger, hoe prettig we ons in deze steden ook voelen. Onze taal (ABN) verraadt ons direct.
Wat gij (niet) wilt dat u geschiedt…
Deze levenshouding heeft ook tot gevolg dat we relatief gemakkelijk verwantschap voelen met andere ‘nieuwkomers’, ook als die van (veel) verder weg komen dan wij. We hebben veel bewondering voor mensen die van ver naar hier komen (om welke reden dan ook) en die het lukt zich voldoende thuis te voelen in een cultuur die duidelijk, nog veel meer dan dat voor ons zelf geldt, afwijkt van de eigen oorspronkelijke cultuur. Want dat is echt niet eenvoudig. We willen daarom niet te makkelijk mensen veroordelen die dat niet goed lukt. Steeds het gevoel te krijgen niet echt welkom te zijn, maakt het er ook niet eenvoudiger op. Maar we begrijpen anderzijds ook dat het voor de mensen die ergens al generaties thuis zijn geen fijn gevoel is ‘overruled’ te worden, door ‘nieuwkomers’ (waar we ons zelf dus ook toe rekenen). Vooral als die nieuwkomers de touwtjes al te makkelijk in handen nemen en de bewoners die er al hun hele leven of zelfs al generaties lang wonen, het gevoel krijgen niet (of niet voldoende) gerespecteerd te worden. Extreem voorbeeld daarvan zijn de Noord- en Zuid-Amerikaanse indianen, de Aboriginals in Australië en alle andere gekolonialiseerde volken. Maar het speelt op alle schaalniveaus: wereldwijd, landelijk, regionaal, plaatselijk, in buurten.
Terwijl migratie van alle tijden is en de wereldbevolking ondertussen al behoorlijk ‘gemixt’, blijkt dit thema de laatste jaren in toenemende mate geframed te kunnen worden als ‘hét probleem’ dat als het opgelost wordt, op wonderbaarlijke wijze ook andere problemen doet verdampen. Terwijl in de praktijk de fixatie op dit thema er juist voor lijkt te zorgen dat problemen die echt om een oplossing vragen buiten beeld verdwijnen.
Voor ons zelf was migratie (naar verschillende gebieden in Nederland en Duitsland), maar vooral ook het reizen naar andere streken en landen, altijd al een verrijkend aspect van ons leven. En dat gunnen we dus iedereen! Maar sinds ons pensioen (2019) is het helemaal van groot belang geworden om op stap te gaan. Door samen te reizen leren we de wereld steeds beter kennen. We delen de ervaringen graag met elkaar, dat verdubbelt het plezier. We merken dat de dagen die we onderweg zijn – zeker als dat naar nieuwe plekken is – ons leven ‘verlengen’ – weliswaar zullen we er waarschijnlijk geen dag korter of langer door leven, maar die dagen en weken lijken véél langer te duren dan de dagen en weken die we thuis op Texel zijn. En dan nog de voor- en napret!
Op deze website staan veel verhalen over onze diverse woonplaatsen en onze reisjes en reizen. Het was een plezier om er aan te werken, al die herinneringen te laten herleven en nog eens opnieuw te beseffen hoeveel moois we hebben beleefd in al die landen en jaren!
Landen, steden en dorpen, natuur en landschap: wonen en reizen